Inhoud:

Kinderen met autisme vertonen vaak vroegtijdige signalen in sociale interactie en communicatie. Ze maken weinig oogcontact, reageren niet op hun naam en tonen weinig sociale interesse, zoals niet wijzen of gedeelde aandacht vermijden. Hun spel kan repetitief zijn, zoals herhaaldelijk een autowiel draaien of heen en weer wiegen. Daarnaast kan de taalontwikkeling vertraagd zijn of eerder verworven taalvaardigheden verloren gaan. Veel kinderen zijn gevoelig voor prikkels, zoals harde geluiden, felle lichten of bepaalde kledingstructuren, wat kan leiden tot overprikkeling.

Inhoud:

Kinderen met ADHD zijn vaak erg beweeglijk en hebben moeite met stilzitten. Ze raken snel afgeleid door prikkels en vinden het lastig om instructies op te volgen. Taken die concentratie vereisen, maken ze vaak niet af. Impulsiviteit is een veelvoorkomend kenmerk; ze reageren voordat een vraag is afgerond en wachten niet op hun beurt in een spel. Dit kan hun sociale relaties bemoeilijken, omdat ze sociale grenzen lastig herkennen en soms opdringerig of storend overkomen.

Inhoud:

Kinderen met een licht verstandelijke beperking (LVB) hebben vaak een vertraagde taalontwikkeling en een beperkte woordenschat. Ze vinden het lastig om de basisvaardigheden zoals rekenen, taal en wereldoriëntatie onder de knie te krijgen. Sociale interactie kan moeilijk zijn, omdat ze subtiele communicatiesignalen niet goed oppikken en moeite kunnen hebben met groepsdynamiek. Hun concentratieboog is kort, en ze raken snel gefrustreerd bij moeilijke taken. Ook dagelijkse vaardigheden zoals zelfverzorging en opruimen kunnen uitdagend zijn, waardoor ze extra ondersteuning nodig hebben.

Inhoud:

Bij jonge kinderen met dyslexie kunnen vroege signalen zijn: moeite met het herkennen en benoemen van letters en klanken, een beperkte woordenschat en problemen met rijmen. Lezen verloopt vaak traag en moeizaam. Hardnekkige spellingsproblemen, ondanks veel oefening, kunnen ook wijzen op dyslexie. 

Inhoud:

Vroege signalen van hechtingsproblemen bij jonge kinderen laten zich altijd zien in de relatie. De eerste relatie die het jonge kind aangaat, is die met de ouder. Het jonge kind zal zich altijd in deze relatie dienstbaar opstellen. Indien nodig past het zich aan, om zo de relatie met de ouder veilig te stellen. Zo leren kinderen of ze steun en troost kunnen zoeken bij volwassenen, of dat ze alert moeten zijn en zich verdedigen, of bijvoorbeeld onzichtbaar worden. Jonge kinderen slaan deze ervaringen in brein en lichaam op en nemen dit als het ware als een blauwdruk over zich wel of niet veilig voelen in relaties mee. Stress ontstaat wanneer het jonge kind al vroeg heeft geleerd dat het niet op de ouder kan rekenen om zichzelf veilig te voelen.   

Het goede nieuws is dat een relatie over meer gaat dan alleen maar hechting. Dit geldt in het bijzonder voor de ouder-kindrelatie, maar ook voor de relatie van het jonge kind tot een professional. Elke relatie biedt het jonge kind kansen op nieuwe ervaringen binnen een relatie: om plezier, ontspanning en veiligheid te ervaren.  

Inhoud:

Vroege signalen van een taalontwikkelingsstoornis (TOS) bij jonge kinderen zijn moeite met het vinden van woorden en het vormen van zinnen. Hun taalgebruik is vaak beperkt en grammaticaal onjuist. Ze begrijpen gesproken taal minder goed en kunnen zonder echt begrip instemmend knikken. Ook hebben ze moeite met het volgen van verhalen en instructies, wat hen in groepssituaties kan belemmeren. Een beperkte woordenschat en moeite met het leren van nieuwe woorden zijn eveneens belangrijke signalen.